pronken met andermans veren

Dit weekend heb ik geholpen met het uitruimen van de verhuisdozen van mijn zuster. Zij is keramiste en maakt deze prachtige bakjes. Al een paar jaar stonden ze opgeslagen in een container. Ik ben zo onbescheiden geweest om er een paar mee naar huis te nemen.

 Ik heb nou eenmaal wat met blaadjes.

opruimen en opvouwen

Voordeel van textiel is dat je het kunt vouwen zonder dat je je zorgen hoeft te maken over de kwaliteit. Anders is het met de collages en papierwerken die ik in de afgelopen jaren heb gemaakt. Nu ik aan het opruimen ben, kost het me behoorlijk veel moeite alles efficiënt een plekje te geven. Mijn papierwerken kenmerken zich vaak door het ruimtelijke karakter dus bewaren in een map is geen optie.

Papier kán je natuurlijk wel vouwen............maar deze heb ik zolang maar aan een spijker gehangen.

gebreid en goed

Dit is één van mijn favoriete jasjes. De stof heb ik een aantal jaren geleden op een stoffenmarkt gekocht. Ik vond het leuk dat op een klassieke keperstof felgekleurde bloemen waren gedrukt. Deze stof bleek zeer geschikt voor mijn idee om er een jasje met gebreide mouwen van te maken. Tussen mijn voorraad garens zocht ik totdat ik de juiste combinatie gevonden had. Meestal brei ik meerdere proeflapjes omdat garens op een klos er anders uitzien dan gebreid. Toen de mouwen klaar waren heb ik er met een draad uit de stof extra strepen op gemaasd zodat stof en breiwerk nog beter bij elkaar passen.

Kort geleden heb ik een jasje gemaakt waarbij ik ook 'draden' uit de stof gebruikt heb; niet om te mazen, maar om te breien.

Ik had niet zoveel stof over en moest de draden aan elkaar knopen maar beter kunnen de mouwen niet bij de stof passen.

opruimen

Van de week ben ik serieus begonnen met opruimen. Mijn plan is om echt álles uit de kasten te halen. Jaren heb ik spullen van de ene zak in de andere kast gestopt, het kostte me geen moeite deze kasten te vullen 

Nu ben ik van plan grondig te werk te gaan en ook dingen weg te gooien. Bij de Kringloop liggen de eerste afgekeurde lappen en morgen wordt een overvolle kliko geleegd.
Ik heb nog niet voor alles een oplossing.

Dit servies krijgt nog wel ergens een plekje.

En ook deze werkjes uit de tijd van de Gerrit Rietveld Academie heb ik weer opgerold; ik kan ze nog niet weg doen.

grit

Niet alleen een tentoonstelling moet een naam hebben, ook de werken die geëxposeerd worden krijgen vaak een naam. Zelfs bij kleding wordt er door een galeriehouder gevraagd of de kledingstukken namen hebben. Mensen schijnen er waarde aan te hechten als ze bijvoorbeeld een vest dragen dat 'zonsondergang' heet; een vest genaamd 'zonder titel' spreekt niet tot de verbeelding.

zonsondergang

Het is wel lastig om goede titels te bedenken, niet alleen voor de werken die je maakt. 
Een handtekening zoals een schilder onder zijn schilderij zet, is bij kleding niet mogelijk. Een label is een aardig alternatief.
Toen ik voornamelijk gebreide kleding maakte bedacht ik de naam 'grit'. Grit heeft een relatie met mijn eigen naam Ingrid Groot en doet qua betekenis aan computerontwerpen denken, zoals de steken in een breipatroon.
Mijn vader Pieter Groot, grafisch ontwerper, maakte een prachtig ontwerp waarin de relatie met breien zichtbaar is.

Ik heb nog een heleboel van deze labels maar heb ondertussen wel een nieuwe naam bedacht.....

namen kiezen

Een paar jaar geleden deed ik mee aan een tentoonstelling in galerie d'AndereKant te Zutphen. Ik kende de andere deelneemsters niet, de galeriehoudster had ons samengebracht. Mij werd gevraagd hoe ik het vond als de tentoonstelling 'back to the nature' zou heten.
Ik houd niet zo van Engelse namen, tenminste niet als het mijn eigen werk aangaat en stelde voor om de Nederlandse variant 'terug naar de natuur' te gebruiken. Gelukkig zaten de galeriehoudster en ik op dezelfde lijn.

Het was een mooie expositie, maar helaas is de galerie vorig jaar gesloten. Misschien was het commercieel beter geweest als we hadden gekozen voor 'back to the nature'.

begin van de lente

Mijn atelier schreeuwt om een grote voorjaarsschoonmaak.

Onze overburen, kermisexploitanten, zijn daar op hun manier al weken mee bezig. Alle attracties worden weer van top tot teen gecontroleerd. Vanuit mijn raam ben ik daar getuige van.

Zelf koos ik er voor om eropuit te gaan met mijn fiets, een rondje Zaanstreek.

Uiteindelijk stop ik vlak bij de Zaanse Schans bij een gebiedje waar in het voorjaar veel weidevogels te vinden zijn. Ik heb opnames gemaakt met mijn fototoestel; dit keer gaat het niet om het beeld, dat laat te wensen over, maar dat geluid, dat is weergaloos!

kunstwerk op maat

Vandaag was het zover,

na borduren,

 passen en meten,

 past de jurk perfect!

modefotografie (2)

Als grafisch ontwerper én docent aan de fotografieafdeling van de Gerrit Rietveld Academie had mijn vader (Pieter Groot) een aantal fotocamera's. Hij sjouwde ze overal mee naar toe en ik ken hem niet anders dan turend door de lens van een camera. Als ik er over nadenk fotografeerde hij vooral de dingen in zijn omgeving die hem op één of andere manier ontroerde. Door de dingen vast te leggen kon hij al dat moois bewaren.

De foto's die wij samen van mijn truien maakten pasten bij dat uitgangspunt. Daar kwam ik achter toen ik in contact kwam met Stichting Eigenwijze Mode (SEM). Bij  SEM ontmoette ik mensen die zich met mode bezighielden en zich nogal kritisch uitlieten over mijn werkzaamheden.
Ik maakte foto's van een nieuwe serie gebreide kleding en vond het zelf een grote vooruitgang.

Bij deze laatste foto werd mij gevraagd waarom het model zo chagrijnig keek, mij was dat nog helemaal niet opgevallen......
Dankzij de digitale camera's gaat het fotograferen technisch veel makkelijker zodat er meer gelegenheid is om te experimenteren.

sieraad van Juul Bögemann

Zelfs in mijn vakantiekoffer neem ik kleding mee die gefotografeerd moet worden, het blijft een gedoe, maar wel leuk gedoe.

modefotografie (1)

In mijn vorige blog was 'het mantelpakje' gefotografeerd op een paspop. Niet ideaal, maar altijd nog beter dan hangend aan een kleerhangertje.

Dat doe ik vooral  om een archief aan te leggen van alles wat ik maak. Ook kan ik zo makkelijk aan anderen laten zien waar ik mee bezig ben, maar met 'fotografie' heeft het weinig te maken.
Het goed vastleggen van mijn werk is wel een zorg, dat begon jaren geleden al met mijn eerste breiwerk.
De eerste foto's maakte ik samen met mijn vader. We zochten naar geschikte plaatsen in de omgeving. Het breiwerk prikten we aan spijkers die daar toevallig uitstaken.

Maar eigenlijk vind ik dat kleding gedragen moet worden dus werd ik zelf model. Toch is het wel een beetje gek, zo'n model zonder hoofd. Het heeft een tijdje geduurd voordat ik daar aan toe was.
Deze foto's werden genomen bij molen 'Het Prinsenhof' te Westzaan, wel een locatie om nog eens te gaan fotograferen.

mantelpakje

Één van mijn nichtjes wilde vroeger advocate worden omdat het haar leuk leek dagelijks een mantelpakje te dragen.
Zelf heb ik nooit zo'n wens gehad hoewel ik zojuist een mantelpakje voor mezelf heb gemaakt. Het begon met een rok.

Bij de rok moest 'iets' komen, een passend jasje bijvoorbeeld.
Ik hou van combineren van verschillende materialen en daardoor heb ik meestal niet zoveel stof nodig. Ik had in ieder geval voldoende stof.

Het zit vast in de familie, ik houd er eigenlijk ook wel van om in mantelpakjes te lopen!

M&M in Twello

Afgelopen vrijdag kwam ik op weg naar huis langs Twello. Een aantal jaren geleden kwam ik daar heel regelmatig, ik volgde breilessen bij M&M. Nu kostte het me moeite om zonder Tomtom het adres te vinden, er is veel veranderd. Eénmaal bij M&M voelde ik me meteen weer thuis, mooie breigarens en veel breimachines. Indertijd gaf M&M het blad 'Breien met de breimachine' uit. Daar ontwierp ik twee truien voor. Één voor een ponskaartenmachine waarbij het patroon zich na 24 steken herhaald en één voor een elektronische machine waarbij het patroon over alle 200 steken gemaakt kan worden.

proeflapjes